Het PvdA probleem

Kun je als niet PvdA lid treurig worden als je zo'n partij langzaam naar de vaantjes ziet gaan. Ik denk het wel, ik maak me er namelijk zorgen over. Ik mijn jeugd zou ik erom gelachen hebben. Ik had een diepe afkeer van de betuttelende aanpak van de maakbare samenleving van mensen die zeiden het beste voor te hebben met de zwakkere. Achter deze goede bedoelingen zat naar mijn gevoel een misplaatst superioriteitsgevoel die vooral resulteert in het tot slachtoffer bestempelen. In plaats van de zwakkere te helpen zijn of haar eigen kracht te vinden maakte deze aanpak hen vooral zielig. En dat ontkent het talent dat ook ben hen aanwezig is.

Maar deze afkeer heeft uiteindelijk toch plaatsgemaakt voor het besef dat veel van de gedachte om te helpen zijn oorsprong vind in compassie. En dat is geen slechte start. Gecombineerd met voldoende kwaliteit, luisterend vermogen en een wil om vol te houden kan dat uiteindelijk toch iets goeds opleveren. Dus ik heb de gedrevenheid van de Socialist leren waarderen. En het is dus droevig om te zien hoe deze partij steeds verder wegzinkt in de modder van haar eigen verleden. In plaats van mislukkingen te leren en op basis van de oorspronkelijke motivatie te zoeken naar betere oplossingen blijft deze partij terugvallen in de dogma's van haar verleden. Vooral die van haar meer recente verleden.

Waar de oude socialisten nog een emancipatiebeweging vormden is met de komst van Nieuws Links het betuttelende "wij weten het beter" gedachten-goed binnen gedrongen. Zoals recent een teleurgestelde socialiste lite weten; "Het is droevig te zien dat wij, de zestigere jaren jeugd, juist zo prominent faalde of zelfs deelnamen aan de graaicultuur die nu instortte. Dat juist een boegbeeld als Wim Kok er niet in slaagde in retrospect zijn handelen te analyseren geeft precies aan wat George Orwell bedoelde in zijn boek Animal Farm. "All animals are equal only some animals are more equal than other animals." En deze cultuur lijkt deze partij, ondanks de vele kwaliteit aan gedreven mensen, maar niet van zich af te kunnen schudden. Via het bijna "verplichte lidmaatschap" voor veel topambtenaren van deze partij is dit ook binnengedrongen in het ambtenarenapparaat. En jawel ook hier zie je de ene na de ander jonge gedreven academicus vastlopen in de modder van conservatieve maakbaarheid.

Let u maar op, de 20 heroverweging werkgroepen gaan weer allerlei beleidsvoorstellen doen. Met gevleugelde kreten als doelmatigheid of prachtwijken en prachtscholen. Maar de professionals zullen geconfronteerd worden met steeds hogere werkdruk, controlesystemen en normstellingen. De ultieme instrumenten van de kerk van de maakbaarheid. Naast evolutie en creative design van een goddelijk wezen heeft deze stroming de planmatige aanpak tot schepping-ideaal verheven. Over grootheidswaanzin gesproken. De echte oplossing zal niet gevonden worden omdat de bureaucratische overheid, beter nog de bureaucratisch overhead, die ruimte niet zal geven. Daarvoor zouden die 20 werkgroepen tot de conclusie moeten komen dat juist zij de oplossing in de weg staan. Bij een overheid die bijna de helft van haar begroting verbruikt voor controle, en dat is ongeveer 135 miljard Euro, zou 35 miljard eenvoudig gevonden kunnen worden. Maar daarvoor moeten de "animals more equal than other animals, zelf opzij moeten stappen.

Pas dan kan de maatschappij weer groeien. En juist dan zal compassie nodig blijken omdat echte groei niet alleen die van jezelf inhoud maar ook die van anderen. En dat is waarom ik als liberaal denker zo droevig wordt van een PvdA die zichzelf maar niet kan, en wil ontworstelen, aan het dogma van de maakbaarheid.