Bezuinigen en ombuigen

Bezuinigen is voor menig individu een negatief woord. Het betekent immers dat je dingen zult moeten laten of gewoontes moet veranderen. Het treft vaak mensen in de
persoonlijke sfeer. Vooral minder draagkrachtigen hebben in deze tijd
sowieso moeite om het hoofd boven water te houden. Komt men daarbij ook
nog eens zonder werk lijdt dat vaak tot een beroep op hulpinstanties
waaronder de gemeente. De gemeente Bunschoten-Spakenburg krijgen vanaf
2011 hoogstwaarschijnlijk te maken met een korting van 2 miljoen euro
opgelegd van het Rijk. Dat is vergelijkbaar met circa 7% van de
inkomsten. De kaasschaaf is onderhand wel versleten. Wat kan er dan nog?

We zien ons aan het begin van de nieuwe raadsperiode geconfronteerd met aanzienlijke financiële problemen en zullen ons daarom een beeld moet vormen betreffende de
huidige problematiek en beeld moeten vormen hoe we dit succesvol het
hoofd willen bieden. De gemeentelijke organisatie moet onderzoeken waar
en hoe er bezuinigd kan worden. De gemeenteraad moet keuzes maken in het
beleid en het daarbij behorende niveau van voorzieningen en prestaties.

Natuurlijk moeten bezuinigingen niet eenzijdig afgewenteld worden op de ambtelijke organisatie. Maar dat wil niet zeggen dat het niet efficiënter kan. Er
worden hierin veel benchmarks gedaan. Op zich prima maar is slechts een
leidraad en niet een streefdoel op zich. We zien te weinig kritische
analyses van gemeentelijke werkprocessen en serviceniveau. Burgers zijn
best in staat om voor zichzelf op te komen. Niet alles hoeft door de
gemeente te worden gefaciliteerd. Procesanalyse en
–verbeteringtrajecten, allemaal mooie woorden maar tastbare resultaten
realiseer je vaak op de langere termijn.

De raad moet beleidskeuzes maken en dat is niet eenvoudig. Er is niet alleen het probleem van wegen/groenonderhoud versus maatschappelijke
zorg e.d. maar ook van elke gemeentelijke voorziening, subsidie of
prestatie die geschrapt of verminderd wordt. Dat heeft absoluut nadelige
voor burgers. We kunnen ons zeker niet veroorloven om een voorschot op
de toekomst te nemen. Zaken als de Oostmaat, parkeerbeleid moeten daarom
nog eens kritisch worden doorgelicht voordat we een point of no return
bereiken. Maar ook ambities t.a.v. cultuur, sport en welzijn zullen de
nodige offers vragen. We moeten daarbij de onvrijwillig minder
draagkrachtige zoveel mogelijk ontzien. Waar nodig en kan moeten de
arbeidsparticipatie stimuleren. Juist op momenten dat zaken niet meer of
minder kunnen, zijn alle handen aan dek nodig.

De raad moet visie ontwikkelen hoe zaken het hoofd te bieden, Daarna moet men de taken benoemen die men zicht stelt, een richtinggevend kader
van waaruit we moeten werken aan bezuinigingsvoorstellen. Hoe staat men
tegenover deregulering? Wil men de gebruiker meer laten betalen voor de
voorzieningen of maak je deze kosten dekkend? Het meest eenvoudige
instrument waar de raad over beschikt is natuurlijk domweg verhogen van
de belasting. In mijn optiek is dat een zwaktebod. Minder overheid en
meer samenleving is het devies van Betaalbaar Bunschoten.

Het lijkt een somber scenario maar de komende periode biedt ook kansen waar we op de lange termijn allemaal profijt van zullen hebben. Samen bouwen we aan een
snelweg naar de toekomst maar ik kan u niet beloven dat deze zonder
files zal zijn.

Henk Keers

Betaalbaar Bunschoten

http://www.betaalbaarbunschoten.nl/